دوای درد

٢٠٥

جان دگربرکه نهم.که توجانان منی

خواهم خلایق بدانند.تودرمان منی

 

دل بگوبـرکه دهم. که تودرجان منی

دل خود بـرتـوبستم.که یـارم بـاشـی

 

خـواب خــوش

  

مست ازمی عشقـم.. که هشیارنمیشم  

درخـواب خوش عشقم وبیدارنمیشـم

 

غـیــررخ دلـدارم... خـــریـــدار نـمیشـم

برمن مزنیدچوب.که بیدارشوم ازخواب

 

راسـت بگـــو

  

با حسن دلآویـز تـومهمان که هستی

ازروی صفا گو توخواهان که هستی

 

ای ماه دل آرا تـوجـانـان که هستی

ای جان میازاردل ما فکروفا باش