٢٠٩

نشـا ن غـم

 

 

بسینـه کـوهی ازآتش فـشـا نـهـا

زداغ عـشق تـو دارد نـشـا نـهـا

 

دلی دارم زغـم تـا کهـکشا نهـآ

دلـــم چـون آسمان پــَرسـتــاره

         

 

 

مــرغ وصـا ل

 

 

کی سـاز کـنـد کلبه ء ویـرانهء مـا را

یـارب که گـشـاید شبـی خانه ء ما را

 

آن دست که شکسته هجرخانه ء مارا

تـرسم که فـلک بـا منٌ افـتـاده نسـازد

 

 

حدیث درد جدائی

 

 

ازبهـرکه خوانم من این شعراهورائی خودرا

با من توبگو تا چکنم این دل سودائی خودرا

 

جانا با که بگویم من ایـن قـصهٌ تنهائی خودرا

خونین شـده این دل چولاله زغـم درد فـراقت