٢١٠       

 

سلطـنـت حٌسـن

 

همــه بهــردل آوارهء مـا داد تــرا

خالقت قدرتی ازبهـرشفـا داد تــرا

 

آنکه اززلـف سیه سلسله ها داد تـرا

مـرحبا سلطنت حٌسن که درآن چشم سیاه

         

 

 

عـیـد هشتاد وهفـت

 

 

صددانـه بپـاشیم زگـل دشت ودمن را

ازریشه بچیـیـنیم عـلف هـرزچمن را

 

عیـداست بیـآ تا که بکاریم چمن را

صدخاراگـربود براه گـل وسـوسـن

 

 

چشـم انـتـظـار

 

 

چون دعا افتاده نامـت دردهانم روزوشب

آتش هجـرت زنـد شعـلـه بجانم روزوشب

 

گشته نامت چون دعـا ورد زبانم روزوشـب

روزوشب چشمم بدنبال قــد رعـنـای توست