زنـدگـی

 

آنکه رفت رفت آنکه مانده بیخـود خوش است

 

بـی خـبـــرهـرکس که هست او نـاخــوش است

 

زنـدگــانی درگــردش و در چـــرخش است

 

آن عــمــرکــه رسیــده  به  بــالای پـنـجــاه

         

 

غـمـخــوارنـبــود

 

 

هیچ دوست بحال دل من غصه بسیارنخورد

 

این هـمه درد زما دیـد وغــم دیـدار نخـورد

 

هیچ کس غم برتب وتاب من بیمارنخورد

 

گـفتم چه عجـب زان مهـوش غارتگردل

 

مـقــام انسـان

 

 

بدین سان است که انسان جنس والاست

 

که بـد یـا خــوب همه کــردارمـا هـاست

 

مـقـــام آد مـیــت بـا لای بــالاسـت

 

بــــرو  دنـبــال  خــط      آدمـیــت