٢٢١ 

 

شـکــرٍدور

 

یـــا انـکـه رفـت ازبـصـــرم دور

 

تـا آنکه شده است آن شکرم دور

 

ای آنـکـه رخـت شــد ازنـظــرم دور

 

بـی تــو و عـشقـت چـه سازم نگارا

         

 

دردانــه

 

 

تمام شـهـرتـرا پـَرازتـرانه میکنم

 

سروجانم را فدای تودردانه میکنم

 

روزی سـرکـــوی تـــو آشیـا نه میکنم

 

آن روزکه رسم سرکوی توای امیدجان

 

سـوخـتــم

 

 

هـزاردرد بجان نشست زغم سوختم

 

نشدمهـرت حاصل وزسـتـم سـوخـتم

 

بسکه جان درآتش عشق توسوختم

 

بس دردت بدلَ شیدا نشستــه بــود