دوبیتی  ٢٣٢

 

شـیـریـن وفــرهـا د

 

بـیـا تــا دردو عـا لـم مـانـد گارشویـم

 

تا که چون فرهاد وشیرن یادگارشویم

 

بـیـا تـا بـعــهــد عـشق استـوارشـویـم

 

بـیـا وجـهـد بـکـن بـا هــم بــمــا نـیم

         

 

هــرگــز مـپـوش

 

 

چادری برسرمکـن چون پیچـش مـویت خوش است

 

پیچه بررویـت مبنـد چون طا ق ابـرویت خوش است

 

روی خود هرگزمپوش چون دیدن رویت خوشست

 

نـازنـیــن آزاده بـــا ش  انــــدر  پــی مـلا مــــــرو

 

بـهــارپـُرگــل

 

 

تـا رقـص بـود بـجــان سـنـبـل

 

خـنـده کـنــد بـهـار پـُـــر گــــل

 

تـا غـنـچه زند بـه شاخـهء گـل

 

تـا هست نـوای بـلـبــل عـشق