گــل بی خـار

 

ای که نشستی به غم یار من

 

وای که ندانـد گل بی خار من

 

ای دل مـجـنــون و گــرفـتــار مـن

 

مـن کـه شـده ام سخـت گرفتـار او

         

 

کـمـنــد گـیـســو

 

 

روی شـانـه نشـانـد کـمنـد گیسورا

 

بستنـد بدل چوجان آن هلال ابرورا

 

انکه داد بـتـو آن بـلـورین بـــازو را

 

هـزارعـاشق چـودید آن قـد رعنا را

 

تـخـت سلـیـمـان

 

 

جـلـوست بر تخـت سلیمان مـیخواهـم

 

زیـرا که تـرا  جـانــا شـادان میخواهم

 

 

دوش میگفت که ترا همچوجان میخواهم

 

خـواهـم که بهـرکـار   درخـشـان بـاشـی