دورنگـی مکـن

 غزل 216               

زرفــتــارتـوحـیــرانـم  بگوازمـن جـفـا دیدی

گهی باشک نگه کردی  مگـرازمن ریا دیدی

کنـی برچهـره روبنـده   چـنانکه اشقیا دیدی

مگــربا مـن جـدل داری بگوازمن خطا دیدی

ازاین دزدانه دیدن ها   چهابرمـن روا دیدی

چـراپنهان کنی خود را  مگـرازمن بلا دیدی

به عشوه میکشی مارا  چنین رسمی کجا دیدی

 

تـراباخـود نمی بیـنـم  مگــرازمـن خـطـا دیــدی

گهـی خندان ترادیدم  که گل میریخت زلب هایت

دوچَشمان سیاهت را  کـنـی پنـهـان زچشمـانـم

سخن با من نمیگوئی  نمیـبیـنـم زتـــو مـهــری

گهی مستانه ات بینم  که دلـرا مـیبـری هرسـو

لـبـت بامن سخن دارد  دلت با من نمـی جوشد

فراوان دیده ام ازتو  کـه دلـرا مـیـبـری ازمـن 

حکیم راکرده ای مجنون  دلم را کرده ای پـرخون

 چنـیـن دیـوانه بازی ها    درایـن دنیا کـرا دیدی

یازدهم تیـرهشتآد ونـه