انتظـــا ر

 ١٣٥                                                                                                      

انـــد ر طلب ایــن  دل بیچاره نشستم

چـــون راه نیا فتم  بیک باره نشستم

با عشق تو ساختم   چوآواره نشستم

تا چند به امــید   تو همــواره نشستم

بـا پشت  خمیده  به غمخواره نشستم

بروعده ی وصل تو شکرپاره نشستم

 

عمریست که درپای تو مهپا ره نشستم

سرگشته وحیران  بهرکــــوی دویــــدم

صد وعده نمودی دل من را  بــــد یـدار

چون ماه پس ابر غـــنودی و  نگــفتی

هجران رخت همچو کمان کرد قـــدم را

یک عمربه امــید وصال  توپــــری رو

 تا مـــژدهء وصلت بـــدهـد بــــا د  صبا یم

 همپای حکیمی به رویای تومهپاره نشستم

                                                                                                                                                      نوزدهم بهمن هفتاد وسه