عشق وصفــا

١٠        

فرا وان  داده ام عادت  بدین  درد و بلا خود را

 که  گم  کردم دراین دفتر  زچشم  آشنا خود را

 نه  داروئی نه اکسیری  که تــا بخشم شفا خود را

 بیانـدیشـم  بدین درد و  از او سازم  جدا خود را

 که این جـرم دلم باشد که  کردم پُربلا  خود را

 کجا سازم جدا هرگز ازاین عشق و صفا خود را

 

چو کـردم من  بـشعـر  عا شقا نه   مبتلا خود را

 چنان دردی نشست بردل زعشق آن پری پیکر

 نداشتم دست وپـا ئـی را  که آرامش دهم دلــرا

 گریزی زین بلا هرگز نبود آسـان ؛ که تا یـکدم

 چودرد عشق فـزون گشته  دگرحرفی کجا دارم

کنون مشتاق آن عشقم که ازجا نا ن رسید برما

 حـکیمی را ببین جـا نآ که عمری پیروعشق است

 نشـا یـد تا کنـد کــا ری کـه ســا زد بیـوفا خـود را