عشق  جاویدان

                                                                                                                                      ٢٦

که چون دریا بزرگ وبیکرانه است

 که چون مجنون بدنبالش روانه است

چو سیمرغی که در قاف آشیانه است

 جمال  بی   مثالش  را  نشانه   است

 که  وصفش شهرهء دور زمانه است

 که گشتم  بت پرست اینها بهانه است

 

 

 

 

 

 

مرا عشق نگارم جاودانه است

 گواهم این دل لبریز عشق است

 بتار موی   او دل  بسته  دارم

 بخود  مینازم  از عشقش بعالم

 بت زیبای من رنگین کمان است

 مرا  کافر  نخوانید   جان  جانان

حکیم را از ازل عاشق سرشتند

 گواهم اینهمه شعر وترانه است

شانزدهم مهر ماه هفتاد وسه