عـشق نـا کـا م

 غزل 215               

پا بپـایش هـزارعـا شـق دیوانه میـرود

دل عـاشـقـم درپیش عـا شـقانه میـرود

ازکنارم چوطاوس مست سلا نه میرود

ازجـفـا یش دل بسـوی غـمخانه میرود

بـرمـلا شد ودیـدم پـی بـهــا نــه میرود

عشق تومـدام قـلب ما را نشا نه میرود

 

آن شوخ پـریوش که چنین مستانه میرود

اومیـرود بــراه خـود بـی خـبـر زمـن ولی

من عـا شـق جـمـا لش واوبیـگانــه زمـن

نمیدهدبمن امان کـنـم عـشق خـود ابـراز

گفتـم نشینم در رهش بـرمـلا کـنـم عـشقم

گـفتم گـل رعـنـا که رشـگ شاخ صنوبری

گـفـت حکیم تـرا چه زیان ازمـقـام عـا شـقـی

 که نـا کـامـی تـوبـســوی افـسـا نــه مـیـرود

نهـم تیـرهشتـاد ونه