آرزوی محال

١٤                   

مهوشی خوش خط و خال و خوش بیانم آرزوست

 نرگس    مست   بتی   ابرو   کمانم   ارزوست

 این   چنین   سیمین  لقا  غنچه  دهانم   اروست

 بهر    تسکین    دلم   آرام    جانم      آرزوست

 نوش دوائی  من از آن  شیرین  دهانم    آرزست

 دلستانی      با  وفا    و   مهربانم       آرزوست

 کاروان      سالاری     آن   کاروانم     آرزست

 عمر   نوح و   قوت     رستم      بجانم   آرزوست

 اهل  هر  مذهب   که  باشد    بیگمانم     آرزوست

 

 

 

 

 

 

 

دلبـــری    ســرو  سهـی  باریک  میـا نم  آرزوســت

 آنکــه   مژگان   سیــاهش   رهــزن   دلها   بـــود

 آنکه      د لــرا   میــربا ید  خــال   هنــدوی   لــبش

 دلبــری   خواهــم  بــزیبــائی  چنـان  طـاوس مســت

 آنکه چشمش چون شراب بوسه اش سکرآور است

 خوش صـــدائی   خوش بیانی   دلـــربائی  با صفـــا

 گــر ببنـــدد  محمــل  راهی   شود    آن     نازنیـــن

 گــر بود یاری  چنیــن   جــانــانه   در روی  زمیــن

 گــر مسلمــان  یا یهــودی   یا مجــوس  و یا نصــار

 ای حکیمی در ته دریا پی سوزن مگرد

 در سر پیری مگو حور جنانم   آرزوست

بیستم مهرماه شصت شش