فخر  زمان

٢٤                      

خورشید جمالت صنما نور جها نست

 شیرینی تو در همه جا نقل و بیا نست

 خال  لب  توجلوه گه  کنج   دها نست

 آن ناوک مژگان به نظرتیر کما نست

 لاکن بخدا حوری من نقش جها نست

 از فرط  تعجب چه بسا باز دها نست 

 

 

 

 

 

 

تا طلعت رویت   چنین ورد   زبانست

 افسانه شیرین به برت گشته فراموش

 صد غنچه اگرداده بیک شاخه طراوت

 در صحن جمالت کمان واردوابروست

 خواندم  بقصاید  که حوران به جنا نند

 هر کس که  بدیده رخ همچو قمرش را

خوشرنگیءلعلت به دیوان حکیم است

 کز غایت حسن توچنین فخر زما نست

                                                                                                             هشتم اسفند هفتاد و سه