گــــد ای  دل

      ١٠٥                 

دل نشد  پیدا ولی آخــــر  شدم رسوای دل

ورنه آخرمیدهی  جا ن د ر  ره سودای دل 

وای برآنکس تا بگردد   واله و شیدای دل

مشت خود را وا نکن با جرعهء مینای دل

بشکند آ ن دل که گردد بادیه پیمـــــای دل

ای دریغا میشود ارزان  گـــل اعـــلا ی دل

تا شود راضی ازاوآ ن   خالق یکــتا ی دل

 

سا لها با دل نشستم همچو دا یــــه پــا ی دل

دل اگردادی به  کس اندازهء    آن پس بگیر 

حیطهء دلدادگی بس پیچ وخــــم دارد عزیز

گرشدی جا نا  عبید دل   بــــــرای دلبــــری

دل به کس مسپارهرگزراه دل برخود مپوی

دل به آ سا نی مده بــــهر حراج  بردلــبری

من غلام آ ن دلم کو نشکند  د لـــرا  بسنگ

 ای حکیمی دل سپرد ی دست هرکس ازچه روی

 تا شدی بهر گــدائی همــــره و همپـــــــــا ی دل

دوم بهمن شست ونه