گــدای طلب کـار  

 

بیــا مــد قـلــدری بـی عــار وقـهــا ر

بـه عقـل هــوش بمانـنــد حمـاربــود

که بـودش از ازل بـد بخـت وبــد کار

چنان گـوئی که بود چون گرگ هاری

زبسکه نعشه بود از بیخ خراب بود

همی گـفت میخــرم جـنـس خـمـاری

به حرف هیچ کسی اوگوش نمیکرد

گـرفت وبــرد بـپـیـش خــا نــدا نش

 

یه روزی رفـتـه بـودم من سـر کـا ر

قـد وبــا لاش چنـان سـا م سواربود

سـیه بخـت وسـیه روز وسـیه کـا ر

طلـب کـرد بهـر خـود پــول نهـاری

مـدام بـرگـرد خود درپیچ وتاب بود

طلب میکـرد زمـن یک صـد دلاری

نمی دانست کجا هست وچه میکرد

پلـیسی را صـدا کـــرد م بــرایـش

بگفتـم با حکیم اومست مست بـود

 سیـه کــاروسیه روزازالست بــود

 

                                                   بیستم تیـرهشتاد و هشت