گـلــه

 غزل 234                          

مـرا کشته خدنگ  آن نگاهـت

که تا بوسه زنم  برروی ماهت

چـرابـایـد بـبـخشـم  من گنـاهت

هزاران گل بریزم من به راهت

نمی بخشم تــرا  از اشـتـبـاهـت

مده بـر دست غـیـرزلف سیاهت

 

گـلـه دارم از آن چشم سیاهـت

اگـرداری صـفـا یارا بـیـا پـیش

دلم را برده ای جا نا به غارت

اگـر وعـده کـنـی  آئی بسـویـم

اگـرجا نا جـفـا را پیشه سازی

کنون ایجا ن بیا با هم بسـازیم

حـکـیمـی تا ابـد بـاشـد گـرفـتــار

 برآن روی مه وچـشـم سـیـاهت

                                                                                                  هشتم مهرگا ن هشتاد ونه