گـــــــرد اب

                                                                                                                                                                                             ١٢٥

بدردی مبتلا هستم   که درما نش نمی بینم

توا ن رفــــتن پا را    به دنبا لش نمی بینم

تحمل کردن وزنش    به میزانش نمی بینم

هزاران درد بدل دارم که امثا لش نمی بینم

که حل اینهمه مشگل به گفتا رش نمی بینم

شب هجرا ن جا نا نرا بپا یــا نش نمی بینم

که آسوده زما نی را    زهجرانش نمی بینم

 

بگردابی  فروگشتم  که پا یا نش   نمی بینم

بغربت رفته جا نا نم  گرفتا ر  رهی    دورم

فتا ده طوق سنگینی  بگردن  همچوپالهنگی

مرا ازهجر جا نا نم  یکی از  صد   نمیــدانی

چه گویم زین همه محنت که دارم بردل زارم

چنا ن افتا ده ام  دربند  ز اندوه   مـــلا ل آور

فکنده آتشی سوزا ن  بـــجا نم اتش هجرا ن

زدوری عــــزیزا نم  حکیم رفته زکف جا نم

 چنا ن ســوزی بدل دارم که پنها نش نمی بینم

بیست و ششم آبان هفتاد وسه