گـــــر فتار شد م

                                                                                                                          ١٢٠ 

ازفرا ق رخ تـــو خسته   وبیما ر شد م

 دربدردر خـــم هــر کوچه   وبا زارشدم

 چه بگویم که  چسا ن اینهمه آزارشدم

بی پرو با ل تراز مــرغ گـــرفـتـار شدم

 که من ازنالهء دل دوچشم اشکبارشدم

 که ازبد درد فراق ما نده  ز افکارشدم

 

تا چنین دریم  هجرتو  گرفـتـــا ر شد م

 تا کمند سرزلفت زکـفــم  رفــت بـــــد ر

 تا تورفتی زبرم دل شده   انبـــا ر بـــلا

 ازغم درد فراقت شکست  با له ي من

 آنقدردرد  فراقت  بــدلم  سخت نشست

پیش کی شکوه کنم من ازفراق رخ تو

روز خوش با تو برفت و حکیم ماند بجا

 تا کـــــه ازداغ دلم شـــا عر اشعارشدم

                                                                                                        پنجم تیر هفتاد