قــدردانی

این شعر تقدیم شده به جنا ب پرفسوررهـبـر

                                                                                                  ٢٠٦

گل بخت ما و زینت  تاج شـا ه ســری

نقـش است بتــا ج ما چـون توگوهری

که شمع مجلس ماست چون تواختری

حـمد خـدایرا کـه به جــا نـم تورهبری

کی چـو تـوزایـد.  دگــر بـــاره ما دری

نــرسـد بگــرد پـا ی توهـیـچ سکندری  

گـفـتم این غــزل زمهـــر تــو مختصری

 

ای گـل رعنا که رشک شاخ صـنـوبری

من ایـن تــا ج بملک جـــم نـفــروشـــم

عـروس بخت ما زلطـف تــومـیرقـصـد

سـازدل من زمـضـراب تــــو مـیخــواند

هـرگــزنــروی زیاد  توای  حا تم دانش

تــوشهـپرعلم و  کـلیـد  دیـوان دانـشـی

بعشق تـوازهــزار کـلـک  هنـــرخیــزت

 بشهــر امـیــد حکـیـم چـوداری چـنان رهـبر

 چـه غـم تــرا که از اوتـراود بـوی پیامبـری

بیست سـوم د یماه هفتا د وچهار