قصه ي غـمـم

٥٠                   

ناله ها کردم وکس گوش بفریاد نکرد

 یک بناء خوش نیفتاد و دلم شاد  نکرد

 چشم  امید مرا یک نظر ارشاد   نکرد

 پیک صبح آ مد واما سخن از داد نکرد

 کوه  غم را  بشکافتم    دلم آبا د  نکرد

تا که  معمار  دلم  گلشنی  آباد    نکرد

 

 

 

 

 

 

دلم ازغم  بشکست  و غمم   آزاد    نکرد

 صد بنا  ساختمی   بر سر   ویرانهء  دل

 گفتــم امید  کنم   برفــرج ود م نــــزنــم

مرغ شب همره من تا به طلوع هیچ نخفت

تیشه  بر فرق  زدم  تا که  بفـــرهـا د رسم

طاق سینه  بشکست از  غم  هجران چکنم

 وای از این درد  که دمساز دلت گشت    حکیم

 این چه حدیثی است که هرگز دل ما شاد نکرد

                                                                                                                          پانزدهم  مهر هفتاد وسه