قصهء هجران

                                                                                                                                         ١٩

هرقصه  نویسم  همه  جا از  تو نشان است

از هجر رخت تیغهء غم  بر دل و جان است

جانا   چکنم  تا  که  مــرا  دل   بفقان  است

از چهرهء زردم همه ي  قصه  عیان  است

سر سبزی  جانم از  آن غنچه  دهان  است

درد است گل من تا که چنین آفت جان است 

 

 

 

 

 

 

تا قصهء دردم همه جا  ورد  زبان است

تا رفت ز سرم سایه ي رخسار  تو زیبا

ترسم  نبرم  جا ن بـدر از درد  فـراقــت

تا کرده مرا درد غمت زار چو مجنـون

باغ دل ما خشک شد ازدوری جـا نـا ن

بر تو چه نویسم از این سینه ي پر خون  

صد شعر و غزل چاره ندارد دل ما را

 تا درد غم هجرحکیم بردل وجان است

بیستم خرداد هفتاد