قصه ي زنده گا نی

 قسمت دوم

رسـیده  دوره هـا ی نــا تـوا نی

که هریک بهـر خود دارد معا نی

خــورم حـسـرت بـد وران جوانی

کجـا رفـت آن زمــا نُ گــلفشا نی

هـمی بـایـد کـه این معنـا بـدا نـی

چــو سـیل آیـد نــما نـد آشـیا نــی

بما ند بعـد او  نــا م و نـشــا نــی 

 

قــد رعـنـا  کـنـون  گـشـه    کـمـا نی

هـــزار درد برتن من رخنه کرده

رُخ زیبـا هــزا رچـین داره امروز

نمـی دانم  زکـه  بـایـد   بپــرســم

هـمه گـوینـد که این رسم زمانست

کنون گویم تررا ای جا ن جا نا ن

خـوشـا آنکه بکـارد تـخم د وستی

هــزاربـیت گـربگـوئِی ای حکیمی

 همین است رسـم این د نیـا ی فانی

 

                                                                                                                      هفدهم آبان پنجاه وهفت