قـصـه ی زنـدگـی

 

 

آنقـدرچـٌکـیـد تـا قـا مـتـم خـمـیـده شد

 

زانـروکه بجـان صـد تــار تـنـیـده شد

 

فـقــان که دل زکـف مـا رهـیـــده شد

 

غـبـاربدل مـا نــد وجــان تکـیـده شد

 

گـفـمش واعـظ کـه دل پـوسـیـده شد

 

بـدیـن سیـاق اشک دیده چکیده شد

 

 

آن اشک کــزدل سوزان چکیده شد

 

افـسـوس نچـرخـیـد دنیـا بکـا م مـا

 

بس کـوشش نـمـودیـم ونــداد ثـمـر

 

عـهـد کــردم که بشویـم غــبار زدل

 

واعظـی گـفـت که مـکن چنین ناله

 

هـیـهـات که از زمانـه غـافـل شدیم

 

پـاک بـاخـتـه و دل شکـسـته افـتـادم

 

حکـیم وضـعـم بـدیـوان قـصـیـده شد
 

                                                                               شانزدهم شهریوریکهزارسی صد و نودویک

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا