قـصـه ی عاشقـی

 

جـانم رود زدستم  گــرنکـنـی عـنایت

 

حـرفی بزن توجانا زان دل مهـربانت

 

جان ودلـم فــدای  آن خـاک آسـتـانت

 

خواهم که گـل بچینم ازغنچه دها نت

 

خلاس نخـواهم شدن  ازبند ابـروانت

 

خواهم که تا بمیرم بردوش پًرتوانت

 

تنها کجا مـیــروی   جـانم فـــدای جانـت

 

سروخرامان من به  عـاشـقـت نگاه کـن

 

زبسکه زیباست رخت تاراج نموده عقلم

 

تــونــوگـل بهـاری   تــوبـاغ  لالـه زاری

 

تـا آن کمنـد زلفـت بــرگــردجـانـم فـتــاد

 

من آب زنـده گـانی هــرگــزنمی پسنـدم

         

این قـصـه ی عاشقـی خـوانـدی بگوشم حکیم

 

بـاشـد که تـا بـبـوسـم هـم لـب وهـم دهـانـت

بیست وچهارم اردیبهشت یکهزارسیصد نـود   

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا