حـدیث سپـیـده

  

کـه بـود نـا م قشنگ او   سپـیـده

که این سان رنگ اوازرُخ پریده

زچـه با شـد تـرا این اشـک دیـده

کنون ازچه شدی اینسان خمـیـده

ازآن آتـش که هـرگـزکـس ندیـده

بـه دورا دور مـا  آتـش  کـشـیـده

شـده جــا نـم چـنـیـن زاروتکیــده

زنـم فــریـاد سـراین خـیرنـدیـــده

بسـوزند ریـشه ي آن ورپـریـــده

دل مـا هـم چـنـیـن راهـی گــزیده

 

زنی دیدم  چـو  لیـمـوی  لهـیـده

ندانسـتم  چـه کـرده  روزگارش

بگفـتـم  ای مـه زیبــا ی  سـا بق

توکه بودی  چوطاوس   خرامان

بگفـتـا  آتشـی   افـتــا ده  مــا را

نـد یـدی آن سیـه ملای خونخوار

مـن ازدرد فـــراق  د وسـتـا نـم

کـنون درفـکرآنـم هرشب وروز

کـه شـایـدایـن جوانــا ن بـرومند

بـدوگـفـتـم. مخورغـم خواهرمن

 کـنـون ای مـرد م آزاد   ایــران

 بپـا خیـزیـد که نهضت قد کشیده