همه  رفـتـنـد

٦١                    

من ما نده ام و تو, نگا را ن همه  رفتند

 بی گل  چه سازیم  بهارا ن همه  رفتند 

خا ریست  بجا لاله عذ اران همه رفتند

 بشکسته پروبا ل   سواران همه رفتند

 زاند م  که زبرتاج گذاران همه   رفتند

 که ازپیش دلم شیر شکارا ن همه رفتند

 

 

 

 

 

 

ای دل نگرا ن شو    که یارا ن همه رفتند

 ما مانده در این فصل خزان و غم جا نا ن

 زان باغ پرا زسرو و گل ولاله و شمشا د

از قافله  جا ما نده دراین  دشت  بلا  خیز

تاجم  که  بسربود به یغما ی   خزان رفت

آن روز مرا  روز خوش  آخـــر بنوشتند

 گفتم که نگو این سخن تلخ حکیمی

 با این دل شیدا که یا را ن همه رفتند

سوم امرداد هتاد و سه