هر چه بود کارتو بود

                                                                                                                  ٧٦

آنچه گفتم غزل ا زچشمهء پندار تو  بود

هرچه گفتم همه  از لعل گهر بارتو  بود

آنچه آمد  همه از  کلک  هنر با رتو بود

همه از جاذبهء   طلعت رخسار  تو  بود

خود  سفیری  فرستا ده ز  در بار تو بود

این همه جلوه گری حاصل اصرا رتوبود

 

 

 

 

 

 

رونق من  همه از دولت  بیــدارتــوبـود

 برلب من زکجا بود غزل وشعـر وسرود

 نقطه ای ا زمن امی  نشده  نقش کتا ب

اینهمه عشق که پرافتاد مرا بردل وجان

آنکه فرمود  مرا  تا که  شوم   شاکر تو

عارض ماه تو آموخت   بمن جلوه گری

 گر حکیمی رسیدست بد ین پایه ز بن

 این هم ازلطف تووگردش پرگارتو بود

                                                                                                                     بیست سوم اردی بهشت هفتاد دو