حــرف دل ( بزبان ساده )

 

 

روعــرشه ي نا وپلنگ چه نا خــدائی داشتیـم

 

نـه کـمـیـتــه نـه بسیجی نـه سـپــاهــی داشتیم

 

نـه بسیـجــی نه کمـیته نه حــزب الهی داشتیم

 

قـرص ومحکــم بــودش وپـشـت پناهی داشتیم

 

شعری بود آوازی بود دلکـش صــدائی داشتیم

 

سرخوش ودلشاد بودیم عشق وصفائی داشتیم

 

پــَزمـون عـــالی مـیـشـد بــرو و بـیـائی داشتیم

 

داد زدیـم هـوار زدیم چه خواسـته هائی داشتیم

 

صـاف و پــوست کـنـده بگه چه کیا بیائی داشتیم

 

دهـنـت آب مـیـنــدازه چــه پــادشــاهـی داشتیم

 

 

 

تــوی ایـــران یــادتــه چــه جــایگاهـی داشتـیــم

 

مـلکی بــود و ارتشی  کشـوری بس مـقـــتـــد ر

 

هیچ کس ازتـرس کمیته شلوارش خیس نمیشد

 

یـادته امـنـیـت کشـورمــون چــه جــوری بــود

 

یادته ازصبح تـا شب تـورادیو بـا سازوضــرب

 

نونی بـود آبی بـود شـرابی بــود  کـبـابـی بـود

 

عیـد میشد لباس نـوبـا کـفـش نــو مـیـخــردیـم

 

یادتـه که از خـوشی رفـتـیـم تــوی خـیـابــونـا

 

بـروازبابات بپـرس ازش بخواه که راست بگه

 

حـرف زیــا د و گـفـتـنی خـیــلی زیـاد اگـربـگــم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا