هــوس بـی جــا

 غزل 208                     

سـرا پـای تــرا از زر بگـیـرم

بـرای خود زنـو سروربگـیـرم 

جــوانـی را ز نوازسربگـیـرم

کـه تا داد دلـم  بـهــتـربگـیـرم

بـرایت جشن عشق خوشتربگیرم

بریزم ؛ بهـرخود یــاوربگیرم

 

اگــریکشـب تــرا در بــر بگـیـرم

دهـم جـانـم بـراهـت بـی مـحـا با

بـنــوشـم از لـبـت آب حـیـا ت را

کـنـم مـهـمـان جانم تــو پــری را

کـنـارت ســـر کـنــم تـا جـاودانـه

هـــزاران ازستـاره پـیـش پـایـت

عجـب داری هــوس بـی جـا حکیمـی

 سـخـن کـوتاه که مـن دلـبــر بـگـیـرم

 

                                                      سی ام مهرهشتادوهشت