حیف که نـشـد

                                                                                               ٤٨

با دل غمزده ام  مـو نـس ودمسا زنشـد 

 ترک  ما کرد  ودگرهمدل و همرازنشد

 از بــرای   دل  من  دلبر  طناز    نشد

 بار الها ز چــه  رو یاور و همساز نشد

 دل سودا  زده ام  را پــــر  پرواز نشد

 چشم  حیــران مرا  مرحم کار ساز نشد

 

 

 

 

 

 

آن نگار از بر   من رفت و دگر   باز نشد

دل   شیدای   مرا  همدم و همگام   نگشت

 زفراقش  ربود  از کف  من  طاقت وصبر

 آنکه  برده  زتنم  تاب وتوان   از غم خود

 من  بسودای  جما لـش  ره   پرواز زد م

 رفت و تنها گذاشت این دل بی صاحب من

 بارها گفته بمن این سخن سخت حکیم

 حیف وصد حیف که یار مــنّ جانباز نشد

                                                                                                                بیست ششم مهر هفتاد وسه