جـفـای یـا ر

                                                                                                                         ٢٠٠

تیشه را برریشهء روح وروانم میزنی

پس چرا آتش بجان و آشـیا نـم میزنی

ازچـه ای نامهـربان زخم زبانم میزنی

درقفس کردی چرا خـنجربجانم میزنی

چون درآئی سر بقلب مهربانم میزنی

گرنیائی این زمان سربرخزانم میزنی

 

ازچه ای آرام جان  آتش بجــا نم مـیزنی

منکه دست بسته بخدمت بردرت ایستاده ام

تا که جانم بسته بریک غمزه  چشمان توست 

منکه افتاده بدامت  همچوصیدی بی پناه

تا نیفتاد م زپا .  ای نـازنـیـن کـاری بکن

این وجودم زره زره جایگاه عشق توست

 گـرنپـرسی حال واحوال حکیمی بیگمان

 آتشی سـوزنده برهردوجـهـانـم مـیـزنـی

بیست وهشتم بهمن شصت ودو