جـای آخــر مـا

طـنــــز

 

چو درد نازل شده بود بر وجودم

 

بـرفـتـم داخـل و دکـتـرنگـام کرد

 

سـلامـت داده ای درد پس گرفـتی

 

توهـم چون دیگـران برآن اسیری

 

فـشـارداره بـهـرجـا و بـه آنـجـــا

 

مـکـن فـکـرتا ابـد زنــده بـمـونـی

 

بـخـورازهـرکــدام بــرروی نـوبت

 

دوتــا قــرص فـشـاربنـداز بـبــالا

 

پــریروز  پیـش دکـتــر رفـتـه بـودم

 

نشـستـم تـوی نـوبت تـا صـدام کـرد

 

بگـفـتـا آقـا جـان نـقـرص گـرفـتــی

 

دوا درمــون نــــداره درد پــیــــری

 

شنیـدی گفـتـه انــد بــالای پـنـجـا ه

 

تـوهـم حـا لا گــرفـتـــار هــمــونـی

 

نوشتـم یک عصا با قرص وشربت

 

اگـــردیــدی فـشـارت رفـتــه بــا لا

 

خـلا صـه سخـت نـگـیـردنـیـا همـیـنـه

 

سـرآخــــرجـــای مـا زیـــر  زمـیـنـــه

 

                                                                    اول بهمن هشتادونه