خـیــال تــو

 

 

یـا کـه بسـرعـاشقـانـه خـیـال تــو کـنـم

 

جراُتی نـیست که تماشـای جمال توکنم

 

چـه رسد تـا هـوای لب وخـال تــوکـنـم

 

مــراچه حد زانکه سُوال ازحال توکـنـم

 

یا آنکه سخـن ازچـشم غــزال تــوکـنـم

 

چه گـونـه توان مـحـال زخـیال توکـنـم

 

بیم دارم کـه تـمـنـای وصـال تــو کـنــم

 

من که بـاشـم که نگـاه بـروی تواندازم

 

کی بمن راه دهـنـدتـا بـدرگاه تـوبـاشــم

 

توهمانی که چشم همهگان بسوی توست

 

نرگس مست ترا برچه توان تشبیه کــرد

 

کس بفـکـروصال تــو نبــودست چـومـن

 

حکـیم چگـونه آرزو کنی وصـال مـحـا ل

 

بـگـوکه باشم  که هـوای جـلال تـــو کـنـم

 

                                                             پنحـم اسفند نود ویک

 

 

                                                          

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا