خسرو خوبان

                                                                                 ٧٣

تا کی دل زارم   پریشان  تو باشد

تا چند نفسم خفته بزندان تو باشد

خسته   نتواند   نگهبان   تو باشد

زین بیش نباید  که گریان تو باشد

آنروز دگـر در خم چوگان  تو باشد

بگذارکه دستم  بر دامان   تو باشد

مرده نتواند   غزلخوان   تو  باشد

 

 

 

 

 

 

تا چند دلم  خسته زهجران    تو باشد

من خفته  بزندان  تودارم       دلم را

چند خسته زهجران  تو باشم   نگارا

بیچاره  دلم حسرت دیـــدار تو  دارد

روزیکه  سر آید  مرا  وقت   جدائی

دامن مکش ازمن توای خسروخوبان

برخیزوبیا  مرد دلم  از غم   هجران

 تا کی بود آزرده دل زار حکیمی

 زیبد که دلم یکسره مهمان توباشد
                                                                                                             هفتم دیماه هفتا پنج