کـجا رفـته ای

      ١٩٧

روح وروانم بگو   روبه کجا رفته ای

یا که به مسـجد پی حـمد وثنا رفته ای 

ازسـربـا لـیـن من  یـار چــرا رفته ای

هـمـچـو  سکندرپی  آب بــقـا رفته ای

برسـر بـالین  کـی بـهـر شـفا رفته ای

سوی کدامین پزشک بهردوا رفته ای

سود نبرد جان من  کزبــرمـا رفته ای

 

 ساقی جانم بگو  دوش کجا رفته ای

درپی بـــزم دلی    یا بکــدام مـنـزلی

ورد زبانم تــوئـی   قــوت جانم توئی

آب حـیاتم تـوئی   بود و مـماتم توئی

لعل شکر خای تو زنده کند جان ودل

نـوش دوای دلـی  روشــنی  مـنـزلِِِِی

خظـرنبی ام اگــر آب حـیـاتـم دهـــــد

 تـرا بجان حـکیم سوی کـس دیگری

 یا پی درمان من   بهردعا رفته ای

چهارم شهریور هفتادوسه