لعـبتی ای نـا زنین

بــرای نـوه ام لعـبت

       ٢٠٤           

لعـبـتی ای نـا زنـیـن   سـرو گـلسـتان گشته ای

هـمچـومـاه نقـشبی  مـاه درخـشــا ن گـشته ای

شـمش نا ب صیرفی   چون دُرغلطان گشته ای

مهوشی زیبا رُخـی خـوش رو وخندان گشته ای

ای عـزیزجان من  تـو   جا ن جـا نـان گشته ای

چـون صنوبـــرنازنین  انـدرگـلـسـتـان گشته ای

 

ای گل زیـبـای من چـون مـاه تا با ن گشته ای

پیش رویـت مـه جبین زهـره خجـا لت میکشد

درمیـان هـمگنا نت   یـک سـر وگـردن سـری

از زبـان دوسـتان ؛ دائـم شنـیـد م این سـخـن

نـوریزدان بررُخت  جـلوه گرسیمـای توسـت

غـنچه ي بشکفته ای  انــدر مـیـان گل ستان

ازدل وازجان حکیمی گفت تــرا این شعــرتـر

 نـورچـَشـما ن من و محبوب دوستان گشته ای

بیستم شهریورهشتادوشش