مقا م  عشق

                                                                                               ٣٩

بس انتظار کشیدیم و کار بجا نــرسـیـد

 طلوع فجر رسید و پیک صبا نـــرسید

 بماند قافله بر جا و وصال ما نـــرسید

 لیک ناله ي  ما بعرش  کبریا  نرسید

 خبرز دلــبـروآن  زلف  دو تا  نــرسید

 کسی  نـشـد خـبـر و بداد مـا نـــرسید

 

 

 

 

 

 

در  مقام  عشق  کسی  بپای  ما   نرسید

 چه  شبها  که  بعشقش  ره  خیال   زدیم

 بکاروان   محبت      چنانکه  پـیـوستیم

پای سوخته ما نده ایم واز عطش سوختیم

 چه   سالها   که  دو  دیده  براه او  بستیم

 به  انتظار  ماندیم  به دشت  خشک فراق

دل حکیم ز بازی چرخ دون بسوخت

 که  حدیث  عشق  ما  به آشنا   نرسید

بیست هفتم بهمن شست ونه