مـه لـقــا   

 غزل 217            

عالمی گشته بتـــا نـاظـر سیمای  تو

تـاکه چنین میــرود دل  به تمنای تو

تاکه شوداین چنین خاک کف پای تو

دین ودلش رفت گـروبررخ زیبای تو

جان بدهد در ره نرگـس شـهـلای تو

گشته همه جان ودل عاشق بالای تو

 

تنـها نبـود چشم من غـرق  تماشــای تو

محوتماشای تـو گـشتـه  دو چشمـان من

درهمه عالم که دیــد  عاشقی همپای من

هرکه بدید همچومن آن قــد وبالا ی تــو 

ای صنم مه لقا کیست که نخواهد چومن

تاکه چنین چشم تو برده زما عقل وهوش

                       تاکه چنین نرگست تاخت بجان حکیم

                       پـــرکشید مرغ دل بسوی ماٌوای تـــو

چهارم فروردین هشتادوهفت