مـن ودل

                                                                                                                                  ٢٠٥

با چنین غـم نا مه اُي غـرق عـذ ابم میکنی

رفتی و آ خــر مـرا همچــو کـبـــا بم میکنی

رنـگ ووارنـگ مـیزنـی دائــم خرابم میکنی

تـا بکی ایـد ل چـنین محــو ســرا بم میکنی

با زبـا ن عـا شــقـی دائــم بخـــوا بم میکنی

ازچه اکنون اینچنین چون قطره آبم میکنی

 

ایدل امشب ا زغــمت خـانه خـــرا بم میکنی

با رها گفتم مـرو  دنبــا ل عشق    وعا شقی

ایـد ل ازچه اینهمه  ما را بـه آ تــش میکشی

روزی آخــر میـرسد  جا نـم بسوزد  پــای تو

مـیروی دنبـا ل عشق و  من  نمـی دا نـم چرا

هرکه رفت دنبا ل عشق ایدل چومن آواره شد

 هـرچه میگویم مکن اید ل خـرابم چـون حکیم

بـا زبـان پیش میکشی بـا چشـم جـوابم میکنی

هفتم مهر هفتادوسه