من  و او

                                                                                                   ٨٩

داده رخصت که کنم   کاربانجام دگر

ننشینم  چوکـبــوتـر  سر هر  بام دگر

نخورم نان ز خوان   شه بد نام  دگر

ورنه هرگز نشود جان و دلم رام دگر

نا خلف آنکه زند  سکه ای برنام دگر

بنده ي  امر توباشم    نه  بی نام دگر

نکشد   منت  هیچ   یا ر دل آرام  دگر

 

 

 

 

 

 

 داده  یزدان مرا  قول   سرانجا م    دگر

 جای  دل خوش بکنم بسرکوی دل خویش

شه خوبان شده ام بنـده ي درگاه  تو من

دل اگررام تو شد  قد رت پنها ن  تو بود

تا که سلطان منی  درهمه  ادوار   زمان

گردهی حکم  بجانم  بسر ایستاده    منم

نام نامیء ترا  هرکه  کُنــد  زیـــــور دل

 این همه لطف وصفا کرده مرا بندهء تو

 نرود پای  حکیم  درپی فـــــرجـا م  دگر

بیست هشتم بهمن هفتادوشش