مـن وشا عـــران

                                                                                                                                      ١٥٨

ازشربت  آن لـعـل   شکــربار نوشتم

سـوزنده تـر از جـا می وعطارنوشتم

این قـول ز رهـی بـود به معیارنوشتم

این سوزش دلرا به دوصـد با رنوشتم

زین سرگشتگی خـود به کــرارنوشتم 

منهم غـم این ســینه ي بیمــا رنوشتم

 

 صد شعـروغـــزل ازغــم دلــد ارنوشتم

خواندم فراوان غـزل ازحافــظ وسعــدی

تا جا ن ندهـم برسـرمن بـــا ز نیـــا یــد

دل سـوخته ام   سوخته ترازشعرعراقی

چون درد غمش کـرده مرا واله وحیران

نقـل است زبها ئی که ند ید کـا م ز ایـا م

 من نیـز غـم خـود را غـزل واره حکیمی

 بـرصفـحه ي دیوان چــه بســـیارنوشتم

دهم فروردن هفتادوهفت