من و تـــو

                                                                                                                                 ١٧٩

نــزنم حرف دگـر بغــــیر بود من وتو

کس نخواند غـزلی بجزسرود من وتو

بین بچشم که رود دودهء دود من وتو 

غــیــر آئینــه نـگردید شهود من وتو 

شــبنم عشق ببا رید بـه رود من وتو

به ثـریا برسید نـغـمـهء عود من وتو

 

ننویسم غــــزلی ٬  جــز بسود من وتو

تا زمانی که بود عشق تودرخانهء دل

آتش عشق توتــا دود کـند کنـــد ر دل

آنشب عشق که دلدا ده و دلدار شـدیم

حوریا ن هلهله کردند درآن ساعت خوش

تا شد یم ما و گذشتیم  زمنها من وتو

طبع من تا که غـزل گـوی توشد گفت حکیم

 بــرســد  بــرهـمه عـشا ق   درود من وتو

نوزدهم دیماه هفتادوسه