من و  ساقی

٣٥                  

دوای درد ما امشب درون ساغر و جام است

که قصد من زمی خوردن بیاد آن دلارام است

کنیم هنگامهء امشب که فردا را دگر شا م است

چرا باور نمیداری که این مستی مرا وام است

بده تا چاره ای سازد که این باده هنوز خام است

 دراین دنیای رنگارنگ هزاران حیله ودام است

که هر جرعه از این باده بیا د آن دلارام است

میان رفتن وماند ن فقط یک لحظه از گام است

 

 

 

 

 

 

بده جامی تو ای ساقی که عمرما لب بام است

مکن منعم تو ای ساقی بریز جامی از آن  مینا

 بیا ساقی  شبی سازیم که از دل  غم براندازیم

مگوسا قـی که  من مستم  بده جامی دگر دستم

شراب  تلخ  مرد افکن  که بنـیا د م بر  اندازد

تو که  دیوانه ام  خوانی ز حال  ما چه میدانی

 شب ما را مکن بی رنگ بد ه زان باده گلرنگ

بکن تعجیل توای سا قی سحر اندر پی شام است

تو راز مستـي مـی را   ز من  بشنــو  نه از خما ر

 بپرس حال حکیمی را که در مستی چومن رام است

                                                                                                                            سوم فروردین  هفـتـا د و نه