مــایـه نــاز

 

 

یاکه بـا شاخـه ای ازگـل دل ما شاد کنی

 

نـه سخن زانکـه مـرا ازقـفس آزاد کنـی

 

شایسته تـرآنست که از ظلم توفریاد کنی

 

آن به که ایـن خـانه ی ویرانه آباد کـنـی

 

بهـترکه بـا یک نگاه خـاطـرما شـاد کـنی

 

تـا کـه بـاز آئی و.دلــرا ز غـم آزاد کـنـی

 

چه شود با سخنی خـوش تـو زما یادکنی

 

نـه پیـامی ز تـو آمـد که مـرا شـاد کـنــد

 

پـاک دلان را نشاید که کنند جـوروجـفـا

 

این هـنرنیست که ویرانه کنی خانهء دل

 

تـو که با یک نگاه خاطرم آسـوده کـنی

 

مـا به کـاشـانه خـود دیـده بـراهیم صنم

 

وقـت آنسـت حکیـمـی که بشکـرانهء دوست

 

تـا کـه بـیـادش یــاد.. از بخـت خـدا داد کنی

 

                                  بیستم امرداد یکهـزارسیصد شصت وسه

 

 

                                                          

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا