مرغ وصال

استقبا ل از استاد شهریا ر

  درشـوق نگـنـجد دل دیـوانـه ي مـا را                                         گنـجـی که پـدیـد آمـده ویرانـه ي مـا را

٦                                                                                                 

کی  ساز  کند  کلبه  ویرانه ی ما را

 یارب   که گشاید شبی خانه ی ما را

 بشکست غم هجران کمروشانه ما را

 مرهم که کند این دل دیوانه ی ما را

 تا کی بخواند خط و افسانه ی  ما را

 آه ار نخورد مرغ  هما دانه ی  ما را

 

 دستی  که  شکسته  حجر خانه ما را

 ترسم  که فلک  با  من افتاده  نسازد    

اندم که فتادم در این  چاله ی هجران

 ازاین دل خون بار چگویم  به  دیوان

 صد  قصه  شنیدم  من از آفت هجران

 صد دانه  فشاندم  بره  مرغ  و صالش

چون دایه نشستم به بالین حکیمی

شاید که فلک گرم کند چانه ی ما را


                                                                                            هفتم امرداد هفتاد و چهار