نغـمـه ي عـشق

٢٣٨                   

بیک باره قمرازنظـرخـلـق نهان شد

 

کان چشم سیاه.تو مشهـورجهان شد

 

جـان ودل عـشاق بسـویت روان شد

 

ازلذت صوت تو بسا مست توان شد

 

دیدی که شیرین چسان نامی زمان شد

 

نازم همه عشق را که دل پیرجوان شد

 

تا صـورت زیبای تودرشهرعـیان شد

 

زان موی دلا آویز توام مـشک فـشاند

 

کس نیسـت که تــرا دیـد نشد مایل رویـت

 

گرنغمه ي عشق را توبخوانی بگوشم

 

مجنون تو گشتم به هنگـا م نگـا هت

 

تا دم زدم ازمـعـجـزه ي عشق بگفتم

  

تـا چـلـه نشـیـن درعـشـقـیـم حکـیمـی

 

جانانه زما صاحب صـد نام ونشان شد

 

بیست دوم بهمن هشتاد ونه                           

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا