نگــــران

                                                                                                                                                                              ١٦٠

دائم پریشان زغم هجرت دردانهء خویشم

بیمارتراز آن بهـوای رخ پروانه ء خویشم

آواره در این شهرمن ازخانه وکاشانه ء خویشم

سرگشته وحیران ازاین طالع بیگانه ء خویشم

من درطلب عافیت گوهر یکدانه ء خویشم

من درپی آن گنج نهان گشـتـــه ء خویشم

 

عمریست گرفتاردل خسته ودیـــوانه خویشم

تا درد فراقش شده چون ناربراین سینه بیمار

جا نا چکنم نیست مرا یار  بجزواژه ي امیــد

نیستم نفسی فارغ ازاین درد جگرسوزخدا یا

ای جان طبیبم مده داروکه حاجت بدوا نیست

مفقود شده درگرانمایه ي  دل دریم هجــران

 تا اینهمه رنج برمن بیچاره فتاده دراین دام

 آشـفته حکیمـی ازاین قصه وافسانه خویشم

پانزدهم فروردین هفتادوهفت