نـگـارمـن

غزل 230         

جان چه بیارزد برتوای مه با وقارمن

تا که بسوزد دل آن دشمن نابکار من 

دوچشم پُرفسون تو برده زدل قرارمن 

کشتـه مـرانگاه تـو ای مه گـلعـذارمن

زجویبـارحُسن تو بــر دل بی قرارمن

تا که بـرد بدین سیاق ازدلم اختیارمن

 

جان بکـنـم فــدای تـو ماه من ونگار من

بهـرتـو وبـراه تو صـد دل کـنـم فــدای تو

ای مه خوش منظرمن تونوبهارحُسن شدی

زدام زلـف سیهـت  دلـم کجـا تــوان رهـد

این دل سوخته ازعطش آب بقـا میطلبـد

ماهی نتافته همچو تودرآسمان عشق من

غیـرجمال حُسن تو کجا ببیندش حکـیم

 تا که چنین جـلوه کند پـرتـوآن نگارمن

                                                                                                                           بیستم امرداد هشتاد ونه