نور عشق

٥٩                       

نورعشق  بر سینه ام  تابنده   شد

 قلب من  از مهرتو  آکنده      شد

 ازحلاوت جان  من    پرورده شد

 از جلال  حسن  تو  تا بنده     شد

 این جهیزه هر که دید شرمنده شد

 چونکه  جانم از دم   توزنده   شد

 

 

 

 

 

 

تا بعشقت  جان من  زیبنده    شد

 گوهری شد برنگین  دل  نشست

بوی عطرت بر مشام  جان رسید

 برسما  تا ماه  رخسارت     دمید

 خوانچهء  حسن ترا   چیده فلک

شیربهای عشق توجانست و بس

 هرکه  بیند روی تو   شاعر شود

چون حکیم از عشق توگوینده شد

                                                                                                      بیست وچهارم فروردین هفتاد وچهار